Een tripje naar Barcelona, leuk! Maar hoe krijg je al dat hout en koper en de zware jassen naar Hostel Kabul? Gelukkig waren Jan en Glenn bereid om met de Q7 bolide de 1431 km af te leggen.
Toen zij al uren onderweg waren stapten wij, met alleen handbagage, in de Boeing van Ryanair en met lichte vertraging kwamen we aan op Girona. Een uurtje bussen en de kortste omweg met Wandelclub de Dommelaers later kwamen we aan op het prachtige met palmbomen gevulde Placa Reial bij jeugdherberg Kabul, ook voor oudere jongeren geschikt.
Jan en Glenn waren daar al veilig aangekomen en genoten al van een biertje. Daar had de rest ook wel zin in. Dit werd al snel een historisch moment: Willy kwam melden dat dit het duurste rondje ooit was! De bierTJES waren namelijk 1,2 liter (en 10 euro) per pul. Maar dat is per ml eigenlijk helemaal niet duur, volgens Harold.

Snel de stapelbedden inspecteren en omkleden voor het eerste setje op het plein. Dit trok gelijk veel bekijks maar na een paar nummers hielden we het voor gezien. We hadden namelijk een afspraak bij een cultureel centrum (Dommelaers is cultuur) en daarvoor doken we de metro in.
Bij het Centro Culturo (dit zal toch wel Spaans zijn?) liep ook de hele buurt uit toen we begonnen. Naast deze enthousiaste mensen waren ook wat klagers en al snel stond de politie op de stoep. Vlakbij was een leuk restaurantje waar we even konden bijtanken, in de zin van nieuwe energie verzamelen uiteraard.
Terug in de metro zaten we een beetje te fiedelen, ik bedoel jammen, niemand heeft daar last van zou je zeggen. Toen we uitstapten echter: weer een agent met gemuilkorfde herder om ons naar buiten te escorteren. Verder terug wandelend weer een agent die ons ongevraagd verbood om ook maar één noot te spelen.
Wat is dat hier voor een politiestaat?
Buiten spelen leek geen optie en we liepen een beetje met instrument en ziel onder de arm rond.
Al snel vonden we een kroegje waar we ons muzikale ei kwijt konden. Het was bar Cheers, een gezellige Irish Pub. Toen we begonnen liep het café al snel vol, kastelein blij en wij een rondje!
Toch wel wat vermoeid van de reis besloten we terug naar Hostel Kabul te gaan. Daar in de bar speelden we ook een setje. De internationale jeugd die daar bivakkeerde reageerde enorm enthousiast. Ik kan het eigenlijk niet in woorden omschrijven, kijk daarvoor de video! Ook gasten die al sliepen werden wakken en kwamen meefeesten. Ik citeer Pete van The Isle of Man: “You made my holiday!”

Zaterdag
Na het ontbijt besloten we, gehuld in onze Dommelaers European Tour shirts, de toerist uit te gaan hangen. De meesten kozen de Busrondrit aangevuld met bier en tapas. Vier sportievelingen gingen de stad op de fiets verkennen.
Aan het eind van de middag weer omkleden voor de Bavaria-tour. Onze jarenlange contacten met Bavaria bezorgden ons ook een leuke avond in Spanje.
We zouden opstappen op het plein voor het gemeentehuis (Placa de sant Jaume). Aan beide kanten stond politie op wacht voor de gebouwen. Er stond veel publiek af te wachten wat er zou gaan gebeuren. Jan ging even naar een agent toe om te vragen of we niet toch één nummertje konden maken. Er werd een hogere rang bijgevraagd, vervolgens een halve generaal en toen mocht het!  
Ons meest gespeelde nummer “Let me entertain you” werd ingezet en er stond een hele menigte voor ons. Helaas kwam toen ook meteen de bus. Het bleef bij dat ene nummer en we gaven allemaal de diverse rangen agenten een handje en stapten in de bus. Een heel plein mensen verbouwereerd achterlatend, stelletje arrogante rocksterren die we zijn…

De bus reed naar Terrassa, een stadje waar de regels niet zo streng zijn en Bavaria España voor ons een kroegentocht geregeld had langs een hele rits Bavaria cafés. Het werd een leuke avond dankzij marketing dame Martha en haar vriendin Helena, die ons begeleidden. De vertrouwde cadans setje-biertje setje-biertje werd ingezet en het werd langzaam donkerder en gezelliger. Het Spaanse tijdstip voor het avondeten is zoals bekend erg laat en onze Hollandse magen waren dan ook blij toen we aankwamen bij het restaurant waar we een heerlijke tapasmaaltijd kregen aangeboden. De warme brie met amandelschaafsel en cranberrysaus mag ,tussen de andere lekkernijen, niet onvermeld blijven!
Dankbaar begon Willy een bluesje te zingen, begeleid door de Dommelaers.
We nemen daarna afscheid van Martha en Helena en namen de bus terug naar Barcelona. Mijn herinnering wordt nu wat vaag, maar ik meen dat we nog in Cheers gespeeld hebben en toen nog een ander cafeetje opzochten. Daar was het ook erg gezellig. Toen het 3 uur werd, was het opeens weer 2 uur want de wintertijd ging in. Ook hier was het internationale publiek weer blij ons te zien en te horen. Het zou zomaar kunnen dat onze Europese Tour ons nog naar Istanbul en Ankara brengt want de contacten zijn die avond gelegd.

Uiteindelijk belandden we weer in onze stapelbedden in Hostel Kabul. De een nog later dan de andere omdat het nachtleven van Barcelona nog niet tot stilstand was gekomen.

Zondag
Terwijl kamer 403 alweer vrij vroeg op was, besloten wij in kamer 401 geheel onbewust een gat in de dag te slapen totdat het vroeg in de middag tijd was voor een hamburger met friet en koffie ontbijtje in de Mac.
Omdat we de vorige dag nog toestemming van de politie hadden gekregen om te spelen, durfden we het aan om tegen de avond op het Placa Reial een wat uitgebreider setje te maken.
Dat werd ook weer een hoogtepuntje want het publiek was weer massaal en enthousiast aanwezig.
Daarna gingen we weer aan de wandel op zoek naar een plekje om te eten. Ook belandden we weer in onze stamkroeg Cheers waar het weer erg leuk was en tot slot een afsluitend optreden in ons Hostel. Toen was het zondagavond omstreeks middernacht, tijd om de terugreis langzaam in te zetten.  Met onze instrumenten en jassen liepen we naar de wagen van Jan om het spul in te laden. Jan en Glenn zijn diezelfde nacht alweer richting Nederland gereden, helden dat ze zijn, en gelukkig goed aangekomen.
De rest van de Dommelaers wandelde later die nacht naar de bus richting Girona waarna Ryanair ons zonder vertraging naar Eindhoven bracht.

Wat een geweldig weekend is dit geweest! Een hoogtepunt in de toch al zo langjarige en spetterende geschiedenis van de Dommelaers! Ik citeer Kees K.: “Het mooiste weekend van mijn leven”. Ik vermoed dat ook de rest van de Dommelaers diep in het geheugen moet gaan graven om iets vergelijkbaars te vinden.

Gelukkig hebben we de foto’s nog en de videobeelden. Via facebook, twitter, youtube en het gastenboek van onze site kregen we al veel leuke reacties binnen van mensen die ons in Barcelona en Terrassa zagen spelen. De Dommelaers zitten nog even in een roes maar zullen binnenkort toch weer op aarde terugkeren, vermoed ik.